Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi'nin amacı; Atatürk
İlkelerine sahip, çağdaş, ülkesinin sağlık sorunlarını bilen ve bunların
birinci basamakta üstesinden gelebilecek bilgi, beceri ve tutumlarla donanmış,
mesleğini etik ve deontolojik kuralları gözeterek uygulayan, araştırmacı
ve sorgulayıcı olan, yaşam boyu öğrenmeyi amaçlayan, Türk hekimini yetiştirmektir.
Kuruluşundan beri klasik eğitim sistemi ile eğitim veren
Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde, Tıp eğitimindeki çağdaş gelişmelere
uygun olarak, Fakülte Akademik Genel Kurulu ve Ankara Üniversitesi Senato
kararlarıyla, 2002-2003 Eğitim Öğretim yılından itibaren öğrenci merkezli,
topluma dayalı, probleme dayalı öğrenme (PDÖ) yöntemi kullanılan, sistematik
ve yatay-dikey entegre eğitim sistemine geçilmiştir. Bu sistemde öğrencinin
bilgiye ulaşmanın yollarını ve öğrenmeyi öğrenmesi önemli bir husustur.
Altyapı yeni eğitim sistemine göre yeniden düzenlenmiş, PDÖ oturumlarının
yürütüleceği 10 öğrencilik her türlü teknoloji ile donatılmış odaları
içeren bir bina, öğrencilerin her türlü bilgiye ulaşabilecekleri internet
erişimli bilgisayar laboratuvarları ve okuma salonlarından oluşan bir
kompleks, hümanistik eğitim tekniklerinin uygulandığı ve hasta ile karşılaşmadan
önce maketler üzerinde deneyim kazanılmasını sağlayan mesleksel beceri
laboratuvarları Cebeci kampüsünde, temel bilimlere ait kuramsal bilgilerin
görsel pekiştirilmesini kolaylaştıran Prof.Dr.Rıdvan EGE Entegre Öğrenci
Laboratuvarı ise Morfoloji binasına ek olarak yapılandırılmıştır. Yeni
eğitim sistemiyle birlikte Kanıta Dayalı Tıp dersleri eklenmiştir.
Tıp Fakültesi'nde bir yıl zorunlu İngilizce hazırlık
sınıfı uygulaması vardır. Bu amaçla yapılacak seviye tespit sınavını geçenler
doğrudan birinci sınıftan devam ederler. Sınavı geçemeyenler puan durumlarına
göre hazırlık sınıflarına alınırlar. Hazırlıkta geçen süre normal eğitim
süresi dışındadır.
Fakültemizde 1999 yılında kurulan Tıp Eğitimi ve Bilişimi ABD ülkemizin
ilklerinden biridir. Hastaya bütüncül yaklaşımın önemli bir hedef olduğu
eğitim sistemimizin ilk 2 yılında insan organizmasının normal yapı ve
fonksiyonları, 3. Yılda ise bu yapı ve fonksiyonların bozuklukları entegre
olarak verilmekte, gerekli yerlerde tekrarlar yapılarak pekiştirme sağlanmaktadır.
Daha 1. Yıldan itibaren alan çalışmaları ile toplumla bağlantı sağlanmakta,
mesleksel beceri laboratuvarları ile başlanan pratik eğitim 3. Sınıftan
itibaren klinikteki hastayla karşılaşma şekline geçmektedir. Dördüncü
ve beşinci sınıflarda ise eğitim kliniklerde pratik ağırlıklı olarak stajlar
şeklinde yapılmaktadır. Öğrencilerimiz son sene olan 6.sınıfta Aile Hekimliği
Dönemi Eğitimi adı altında 52 hafta süreyle intörnlük yaparlar. Bu dönemin
de başarı ile tamamlanması sonucunda öğrencilere "Tıp Doktorluğu"
diploması ve "Tıp Doktoru" ünvanı verilir. Tıp Fakültesi mezunları
pratisyen hekim olarak birinci basamak sağlık kuruluşlarında ya da özel
sağlık kuruluşlarında çalışabilecekleri gibi serbest hekimlik de yapabilirler.
Tıbbın belirli bir alanında uzmanlaşmak isteyenler Tıpta Uzmanlık Sınavı'na
(TUS) girerek başarılı oldukları takdirde Üniversite Tıp Fakülteleri ve
diğer kuruluşların (Sağlık Bakanlığı ve Sosyal Sigortalar Kurumu) eğitim
hastanelerinde uzmanlık eğitimine başlayabilirler. Tıp Fakültesi Mezunları
Temel Tıp Dallarının bir bölümünde açılan doktora programlarına başvurabilirler.
Ankara Tıp Fakültesinde Eğitim 6 dönem ve 5500 saatten
oluşmaktadır. Eski eğitim yöntemi klasik sunum ağırlıklı, disiplin-tabanlı,
ilk 3 yıl temel tıp bilimleri eğitimi, son 3 yıl klinik tıp eğitimi vermekteydi.
2002 yılından itibaren geçilen yeni eğitim sistemi ile probleme-dayalı,
entegre, öğrenci merkezli, topluma dayalı, yeterliğe dayalı, sarmal müfredatlı
bir eğitim içermektedir. Yeni programın başlıca özellikleri ise şöyle
sıralanabilir:
Öğrenci merkezli
Yatay ve dikey entegre
Erken dönemde klinikle/meslekle tanışma
Etkileşimli (interaktif) yöntemlerin kullanılması
Ezbere dayalı eğitim yerine eleştirel düşünmeyi ve öğrenmeyi, öğretmeyi
hedef alan Temel bilgi ve becerilerin edinilmesini sağlayan-yeterince uygulama yapma olanağı
EĞİTİM YÖNTEMLERİ
| a |
- |
Okuma kaynakları |
| b |
- |
Kürsü dersi |
| c |
- |
Probleme dayalı öğrenme |
| d |
- |
Rol model |
| e |
- |
Demonstrasyon |
| f |
- |
Hümanistik eğitim (Maket kullanımı) |
| g |
- |
Tartışma |
| h |
- |
Programlı öğrenme |
| i |
- |
Proje çalışması |
| j |
- |
Oyunlaştırma |
| k |
- |
Standardize hasta |
| l |
- |
Klinik deneyim |
| m |
- |
Grup içi öğrenme |
|
|
ÖĞRETME MODELLERİ
| a |
- |
Sunuş yoluyla |
| b |
- |
Buluş yoluyla |
| c |
- |
Araştırma yoluyla |
|
PDÖ NEDİR?
Probleme dayalı öğrenme (PDÖ), öğrencilerin, küçük gruplar halinde,
bir olgu üzerinde çalışarak hastanın sorunlarını çözerken hangi bilgileri
edinmeleri gerektiğine karar vermeleri ve bunlara ulaşmalarını temel alan
bir öğrenim yöntemidir.
Çalışmanın temelini oluşturan problemler, gerçek yaşamda gözlenebilen
olgu veya durumların tanımıdır ve grup tarafından var olan önceki bilgiler
kullanılarak analiz edilir.Önceki bilgiler problemi açıklamaya yetmediğinde
grup tartışması sırasında sorular ortaya çıkmaktadır. Öğrenciler bilgilerinin
sınırını fark etmekte ve bağımsız çalışma sürecinde kaynaklara başvuracakları
öğrenme hedeflerini belirlemektedirler. Öğrenciler tekrar bir araya geldiklerinde
öğrendikleri bilgileri paylaşmakta ve probleme uygulamaktadırlar. Öğrenciler
diğer bağımsız çalışma sürecini gerektiren ileri basamak öğrenme hedeflerini
tanımlamaktadırlar. PDÖ sürecindeki son aşama öğrenme konularının sentezi
ve diğer durumlara genelleştirilmesidir. PDÖ süreci öğrencinin daha fazla
öğrenme sorumluluğu almasını sağlamakta ve mesleki yaşama hazırlamaktadır.Hatırlanabilir
ve kullanılabilir bilgi edinme, bağımsız öğrenme, klinik sorgulama yetisi,
bilgi sınırlarının fark edilmesi ve motivasyon PDÖ' nün bazı avantajlarıdır.
PDÖ'nün Özellikleri
Aktif
Erişkin yönelimli
Problem merkezli
Öğrenci merkezli
İşbirliği yapılan
Entegre
İnterdisipliner
Küçük gruplarda
Klinik kapsamlı
Tıp eğitimindeki sorunların çoğunu çözebilecek çağdaş bir eğitim yaklaşımı
olarak tanımlanan Probleme Dayalı Öğrenim (PDÖ) ilk kez 1967 yılında Mc
Master Üniversitesinde, ardından Maastricht, New Mexico, Illinois Üniversitelerinde
uygulanmaya başlamış ve yaygınlaşmıştır.
Problem çözmek bir amaç değil araçtır. Problemi çözebilmek için gerekli bilgi, beceri ve tutumların öğrenci tarafından farkedilmesi ve kazanılması hedeflenir. Probleme dayalı öğrenme süreci, öğrencinin çözmek istediği (ancak Eğitim kurumunun öğrenim amaç ve hedefleri doğrultusunda hazırlanmış) bir problemle başlar.
Geleneksel yaklaşımda öğrencinin problemi çözebilmek için bilgiye önceden sahip olması gerektiği kabul edilir. Probleme dayalı öğrenme yaklaşımında ise bilgi problem çözerken kazanılır. Öğrencinin problem çözme becerisini, öğrenim gereksinimlerini farkedip belirleyebilmeleri, öğrenmeyi öğrenebilmelerini, bilgiyi işlevsel hale getirebilmelerini, ekip çalışmasını, yürütebilmelerini tetikleyen bit öğretim yöntemidir. Ayrıca öğrenme güdüsünün artması, sözlü ifade becerilerinin artması, farklılığın anlaşılması, literatürü eleştirel gözle okuma, öğrenici olarak kendine güvenin artması, arkadaşlarıyla işbirliği becerileri, öğretim üyeleriyle yakın ilişki gibi yan yararlarıda vardır.
Probleme Dayalı Öğrenme Sürecinin Özellikleri:
Profesyonel yaşamda geçerli klinik olgular ile tetiklenir.
Öğrenciler ilk oturuma konu ile ilgili bilgi sahibi olmadan gelirler. Öğrenciler uygun kaynakları belirler, bulur ve kullanırlar.
Öğrenciler, kendilerine sunulan olgudan hareket ederek öğrenim amaç ve hedeflerini farkederler ve belirlerler.
Oturumlar açık-uçludur.
Eğiticiler, öğrencilerin bilgi kazanımı süreci için yönlendirici bir rol üstlenirler.
Öğrenciler süreç boyunca aynı grupla çalışırlar
Öğrenme etkin, entegre, kümülatif ve bağlantılıdır.
Hasta olguları aracıyla sunulan problemler multidisiplinerdir ve her bir olgu ile kazanılacak bilgi, beceri ve tutum sonraki olgularda kullanılabilecek birer yapı taşı niteliğindedir.
Katılım Biçimleri
Bilgi verme. Bir mantık sırası izleyerek sorunu irdeleme. Başka öğrencilerin konuyu anlama düzeyini, bilgi derinliğini anlamaya çalışma. Grup hakkında gözlemler yapma. Geri bildirim verme. Etkin dinleme. Yazıcı olarak görev yapma. Grubu yönlendirme, düzenleme. Özetleme, açıklama.
Konuya Odaklatma
Tüm katılımcılar tek bireye odaklaşır. Grubun açık bir amacı/gündemi vardır (sorun listesi, hipotez listesi, öğrenme amaçları oluşturma gibi). Grup, konuları sonuca bağlayabilir. Yeni bir gündem maddesinde eyleme geçerken uzlaşmaya varılır.
Olumlu Ortam
Grup üyeleri birbirleriyle rahat ilişki içindedirler.“Açıklık” vardır: üyeler bireyleri ya da grubu açıkça övebilir,eleştirebilirler. Gerginliği azaltmak için mizah kullanılabilir. Yarışma havası azdır. Birliktelik ve işbirliği duygusu vardır. Güdüler yüksektir. Grup, çatışmaları belirleyip çözebilir.
Öğrenci Sayısı
İdeal Sayı: 7'dir. 6-10 arası da olabilir. Daha az olursa zengin tartışma
olmaz. Daha fazla olursa grup bölünür.
| 1.YIL (DÖNEM 1) |
| YAPI İŞLEV BİLGİSİ |
| MOLEKÜLDEN HÜCREYE |
HÜCREDEN DOKUYA |
DOKUDAN ORGANA |
ORTAK ZORUNLU DERSLER İNGİLİZCE, ATATÜRK İLKE VE
İNKILAP TARİHİ |
KANITA DAYALI TIP-I
(EVIDENCE-BASED MEDICINE I) |
| 2.YIL (DÖNEM 2) |
| YAPI İŞLEV BİLGİSİ |
| MODÜL 1 |
MODÜL 2 |
MODÜL 3 |
MODÜL 4 |
ORTAK ZORUNLU DERSLER İNGİLİZCE, TÜRK DİLİ |
KANITA DAYALI TIP-II
(EVIDENCE-BASED MEDICINE-II) |
| 3.YIL (DÖNEM 3) |
| YAPI VE İŞLEV BOZUKLUKLARI BİLGİSİ |
| MODÜL 1 |
MODÜL 2 |
MODÜL 3 |
MODÜL 4 |
| İNGİLİZCE |
ARAŞTIRMA PLANLAMA VE YÜRÜTME
(PLANNIG AND CONDUCTING RESEARCH) |
|